Zoals beloofd.
Een van de eerste liedjes die Clismo weer opsnorde nadat zijn PC was schoongeveegd.
Ideale track voor tijdens een tijdrit op vlak terrein. Als Cancellara dit moppie aan heeft staan in zijn helm gaat-ie gewoon nóg een paar kilometer per uur sneller.
Ook mooi tijdens van veraf gefilmde beelden van een door het landschap zoevende wielrenner. Of bij extreem vertraagde close-ups. Klikken op Cancellara.
20 Jaar na dato alsnog deze plaat gekocht. Een van die goeie Australische bands van eind jaren 80, begin jaren 90.
En Damien Lovelock is tegenwoordig de Johan Derksen/Hugo Borst/Jan van Halst op Aussie TV. Cool.
Leuk hoor dat Sparklehorse maar echt vrolijk wordt ik er niet van. En dan ook nog moeilijk doen met honderd ingehuurde bekende zangers.
Hier wordt ik wel vrolijk van!
Nochtans vóór het officieel verschijnen reeds besteld.
Eindelijk zit dat WK erop. Eindelijk, want na de eerste ronde is de aardigheid er wel af en zijn Nieuw Zeeland, Honduras, Noord Korea en Algerije alweer naar huis. Kunnen we ons weer richten op belangrijke zaken in het leven. Zoals de finale van de Champions League. Die van Oceanië, wel te verstaan. Want die werd nog ruim voor het begin van de WK gespeeld en de winnaar speelt aan het einde van het jaar om de World Club Cup tegen de andere Champions League winnaars, dus Inter Milan, Pachuca et de anderen.
En laten we een primeur hebben! Voor het eerst in de historie speelt een team uit Papua New Guinea op de eindronde van een FIFA toernooi! PRK Hekari Unted FC uit Port Moresby versloeg de Nieuw Zeelandse favorieten Waitakere United met 4-2 over twee wedstrijden. Prachtig om het verschil te zien met de UEFA Champions League, let vooral ook op het scorebord. Het werd vooral ook een gevecht tussen Solomon Islanders Benjamin Totori (Waitakere) en Alick Maemae (Hekari). Ook in het veld Roy Krishna, de international van Fiji die vorig jaar naar verluidt nog door PSV werd gevolgd. Maar het mooiste: het shirt van Hekari United. Misschien dat het clubs met eenzelfde tenue komend jaar ook tot grote hoogte doet stijgen.
Zes potjes voor één euro! En nog tot oktober te gebruiken. Clismo’s dag was weer goed.
Nu moet hij alleen nog op zoek naar een gerecht waar dit een essentieel bestanddeel van vormt.
Even was Clismo bang dat zijn ergste vrees bewaarheid zou worden. Clare & the Reasons waren al drie kwartier bezig met hun uiterst beschaafde/slaapverwekkende ensemblepop toen Van Dyke Parks het podium besteeg en wat het hen mee begon te pingelen. Het zou toch niet echt een gezamenlijk concert worden? Gelukkig bleef het bij dat ene nummer en verdween de 67-jarige weer van het podium om na een pauze terug te keren voor een solo-concert.
Mooi hoor. Zitconcert. Strijkers. Blazers. Pauze.
Clismo die de gemiddelde leeftijd van de bezoekers aanzienlijk naar beneden trekt.
En ander publiek.
Toen de even daarvoor nog uitbundig gefêteerde Clare Manchon aankondigde dat de pauze gevuld zou worden met muziek van de King of Pop die precies een jaar terug zijn fatale overdosis nam viel er een ijzige stilte in de kerk. De mening van Clismo dat dit een ideale gelegenheid bood om de benen even te strekken werd blijkbaar niet breed gedragen. Het is wellicht lastig dansen op Off The Wall als je een galajurk aanhebt. Of zou het gebrek aan enthousiasme toch iets met dat zitten te maken hebben? Billy heeft het gevoel dat hij beter van muziek kan genieten als hij op zijn hoeven staat.
Na de pauze nam hij daarom niet meer plaats op een stoel. Van achter de twee rijen met stoelen op het balkon had Clismo een perfect zicht op VDP. Die nam plaats achter zijn vleugel en hing – begeleid door drie man - anderhalf uur lang de be(s)chaafde charmeur uit. Prettige liedjes (waarop het goed bewegen was), aaneengeregen door anekdotes en observaties. Zoals Moonlighting maar dan anders. Het was mooi.
-
Nagekomen bericht:
Op de dag van het concert in Paradiso werd op het 33 1/3 blog melding gemaakt van het verschijnen van deel 74 over Song Cycle:
De bijbehorende mp3s zijn ze vergeten. Klik daarvoor hieronder.
Ha! Wat een prachtig weer was het zondag voor een mopje lekkere muziek en een potje koud bier. Metropolis had het geluk weer aan de zijde dus het programma werd alweer bijna van ondergeschikt belang. Heerlijk relaxen in het gras, kijken naar leuke meisjes in zonnige topjes en proberen die vervelende hiphop ellende van Jack Parow en Hef & Onder niet te horen. Mooi.
Net op tijd voor de Amerikaanse metalheads van Baroness, die gelijk iedere andere metalband suf genoeg was om drankmunten (wat een gezeik, dat kon op Metropolis nog altijd gewoon met knaken en andersoortige euries) te halen. Vervolgens een crowdsurfende ex-Moldy Peach’ Adam Green, die er zin in leek te hebben maar het wel snel voor gezien hield. Het spacy Here we go Magic was zeker niet onaardig en na een korte blik op rising star Tim Knol (studentikozer bestaat toch niet) besloten we terug te keren naar de tent voor het wat brave Chief en de Canadese garagenoise-duo Japandroids, zoals je mag verwachten mijn persoonlijke favoriet van de dag. De Texanen van de Strange Boys waren iets te divers en na een paar strakke nummers van de aardige Belgische Hickey Undergournd hielden we het voor gezien.
Minder baarden dit jaar. Wel TI-Raleigh t-shirts.
