De Users.aGainst.LousY.images van last.fm hebben een mooie draad met foto’s van artiesten op de plee. Zo’n serie verdient meer kijkers dan die kleine honderd die lid zijn van de groep. Voor de tien extra kijkers op Boerenkool en Radijs heeft Clismo wat smeuïge krenten uit de bruine pap gevist.
Als je je een In-Rotterdam-op-stap-voordeelboekje hebt laten aansmeren word je in elk geval gedwongen om eens een keer te gaan eten in tenten waar je daarna niet meer heen gaat. Bij ’t Oude Raadhuis in Hillegersberg zien ze ons niet meer en zo zaten wij afgelopen vrijdagavond in een praktisch lege Light of India aan de Goudsesingel in Rotterdam en blijft het wat ons betreft bij die ene keer. De pappadums waren prima (hehe), maar zowel de voor- als de hoofdgerechten misten toch dat typische Indiase wat je bij iedere currytent in, pak ‘m beet Engeland, wel treft.
Mijn Lamb Karahi kwam nog enigszins in de buurt, maar de Chicken Tikka, Tarka Dal en de Palak Paneer blonken niet uit in smaak en presentatie. Bovendien was het wonderbaarlijk dat we erg lang moesten wachten op de hoofdgerechten terwijl slechts 1 andere tafel bezet was. De vriendelijkheid van de bediening vergoedde wel wat maar zeker niet alles. Met die 20% korting uit het voordeelboekje hadden we het tientje investering wel ruim in 1x terugverdiend.
Clismo heeft van zichzelf een beeld als liefhebber van pop in al zijn verschijningsvormen. De kwaliteit daarvan kan wisselend zijn. Alles komt in aanmerking voor Clismo’s welwillende oor. Alles. Behalve navelstaarderig voortdreuteldende jankmuziek voor sombermansen. Dat hij vorig jaar met Japept mee ging naar een concert van Shearwater was dus puur uit medemenselijkheid. Gasten die vrijwillig naar die zemelmuzak luisteren alleen naar zo’n concert laten rijden is één ding. De postconcertrit huiswaarts in eenzaamheid moeten volbrengen kan een loodzware opgave betekenen. Een sterke schouder kan een Shearwaterliefhebber in zo’n geval behoeden voor een wanhoopsdaad. Daar zet Billy zijn exceptioneel goed ontwikkelde bovenlichaam graag voor in.
Het gejammer van Thor en zijn geloofsgenoten kon Clismo verder gestolen worden. Het was slechts als een vriendelijk gebaar naar Japept dat Billy vorige week The Golden Archipelago van het interweb trok toen hij daar al surfend doorheen kwam. Even controleren of de mp3s niet corrupt zijn. Dat doe je voor een vriend. Maar één luisterbeurt zou dan genoeg moeten zijn. Of misschien twee, als de aandacht wat weggezakt was. Clismo heeft alle liedjes ondertussen al zes keer beluisterd en is van plan dat nog veel vaker te gaan doen. Hij heeft nog even de hoop gehad dat het aan de muziek lag, die wellicht een sprong in de opwekkende richting had gemaakt, maar ook de fans lijken enthousiast te zijn over het nieuwe album. En Clisma vind het nog wél zeikmuziek. Zodat er nog maar één conclusie mogelijk lijkt te zijn. En daar wordt Billy heel depressief van. Gelukkig heeft hij een paar mp3s die goed bij die stemming passen.
Een jaar of tien geleden heeft Clismo een keer gegeten bij een Colombiaan in Den Haag.
Hij kan zich daar nog twee dingen van herinneren; de tocht van de rand van de stad naar het restaurant en weer terug duurde enorm lang. Iets met eenrichtingswegen die elke gewenste afslag dwarsboomden. En de maaltijd was niet echt gevarieerd. De arepa’s waren te slap naar Billy’s smaak en de rest was… vlees. Gegrild, gemalen en gekookt. Gebakken, geroosterd en gerookt. Kilo’s werden er op de tafel gestapeld. Kilo’s werden er na afloop weer meegenomen en in een openbare vuilnisbak achtergelaten. Wellicht is er nog een zwervende Haagse carnivoor gelukkig van geworden. Nee, Clismo koestert geen warme herinneringen aan de Colombiaanse keuken. Hij keek dan ook niet echt uit naar de maaltijd in Mendoza. Maar, hé! Argentinië is geen Colombia. Mendoza is de provincie waar Willem Mieras op het moment bivakkeert en waar meeëter Colombo over een week doorheen aan het jakkeren is op een astmatisch snorrende tweewieler. Op zoek naar culinaire ontdekkingen.
Of Mendoza ooit echt bestaan heeft of slechts een door google veroorzaakte luchtspiegeling is, weet Clismo niet. In elk geval was er gisteravond geen spoor van te vinden op Boompjes 404. Tja, wat wil je met zo’n adres? Wel bevonden zich twee Italiaanse restaurants in de buurt. Wij gingen naar binnen bij nr. 388. Restaurant Messina. De zaak was iets meer gevuld dan op de foto. Er zaten namelijk twee mensen te eten. (Die de hele avond Spaans spraken, maar overschakelden op Duits toen de rekening kwam.) Met drie voetbalmannen erbij waren er nu evenveel bezoekers als personeel. Dat heeft toch zijn weerslag op de maaltijd. Het voorafje smaakte uitstekend en de gevulde pasta ook, maar toen de Duite Argentijnen vertrokken waren, bleek dat de serveersters (m/v) daar ook wel zin in hadden. Een espresso konden we nog wel krijgen en daarna ook nog een drankje, maar toen dat op was werden de glazen weggehaald. Vrolijk praatten de voetbalmannen verder. Achter de bar keek men elkaar zuchtend aan. Na enige tijd werden er strootjes getrokken. De winnaar kwam de rekening brengen. Nog geen twintig euro de man, inclusief een karaf rode wijn en de consumpties achteraf. Voor de prijs hoef je het niet te laten, maar de gezelligheid moet je echt zelf meenemen.
Na afloop nog even wat gedronken bij Water. Tof uitzicht, maar €4,90 voor die Brigand van de tap was wat overdreven jongens! Het fietste wel lekker. Geen regen meer, zoals op de heenweg. Tot Clismo bijna thuis was en het tot hem doordrong dat hij zijn klassieke jaren vijftighoed bij Messina had laten liggen. Niet voor de eerste keer vergeten, maar waarschijnlijk wel voor de laatste maal. Snif. Dag trouwe hoed!
Mooi hoor, die nieuwe fietstunnel bij de A12. Maar hadden ze nou geen plekje kunnen reserveren voor de nachtelijke wildplasser die graag wat privacy wil?
Eigenlijk heb je nauwelijks tijd een stukkie te tikken als de Africa Nations Cup bezig is. Openingswedstrijd gezien? Dat was een staaltje vermaak die je in menig Champions League duel niet tegenkomt. Vervolgens droogt Malawi favoriet Algerije (watch this space) af en gaat Kameroen (watch this space again) onderuit tegen Gabon. Anyway, of de Kiwi’s komende zomer zoveel spektakel laten zien in Afrika valt te betwijfelen. Ze maakten in 1982 hun debuut op een WK tegen onder meer Brazilië en dat was toen geen succes. Met in de gelederen een nog geen 20-jarige Wynton Rufer die later zou uitgroeien tot de held van Werder Bremen. En op doel oud-Feyenoorder Frank Van Hattum (Frenk ven Hettam), wie kent hem nog?
Maar das war einmal. Toen was de stap naar kwalificatie ook nog wat lastiger, tegenwoordig dient men slechts af te rekenen met de vertegenwoordigende elftallen van een paar koraaleilanden waar het merendeel van de zwaarlijvige bevolking aan diabetes lijdt en een paar vulkanische eilanden waar de lokale stammenstrijd net zo regelmatig opborrelt als het magma . Ik hoop overigens vurig dat Vanuatu of de Cook Islands zich ooit plaatsen voor de WK. Uiteindelijk verdiende Nieuw Zeeland een ticket naar Zuid Afrika door Bahrain in de play offs weg te zetten. Die Bahrainis hadden 4 jaar eerder ook Trinidad & Tobago van Don Leo op weg geholpen en dat deed men dus nog eens dunnetjes over.
In het huidige team zijn aanvoerder Ryan Nelsen, tevens captain bij Blackburn Rovers, ex-Roda JC middenvelder Ivan Vicelich en aanvallers Chris Killen en topscorer van de Australische competitie Shane Smeltz de grote mannen. Met de genaturaliseerde Rory Fallon en jonge hond Chris Wood zullen ze het in een groep met Italië, Paraguay en Slowakije niet makkelijk krijgen. Ik verwacht geen punten en dus laatste. Wat denkt u ervan?
We gaan nog even door met lichte liedjes die ondanks de inbreng van neuriënde vrouwenstemmen niet anders dan instrumentaal genoemd kunnen worden. Op de site waar Clismo de mp3 van de gebroeders Mühren vond, trof hij namelijk ook een liedje van Tonny Eyk. Om Koot te ontzien wordt het hoesje hier niet afgebeeld. Het betreft muziek bij de befaamde Cruyfffilm. Voordat hij Feyenoord naar de dubbel leidde in 1984 heeft Johan nog bij een aantal andere clubs gespeeld. In 1972 wist hij zo Europacup I te bemachtigen ten koste van Inter Milan. Beelden uit die finale kwamen later in een film terecht waarvoor Teun Eikelboom de muziek verzorgde. Luister naar Chanson Pour Milan. Klassewerk. Blijft alleen de vraag over waarom het nummer niet Chanson Pour Inter heet.
Fenomenaal nummer.
Tof hoesje erbij ook. Al lijkt dat meer van toepassing op Verlorener Sommer, wat een zelfde soort liedje is, maar dan een stuk minder geslaagd. Biscaya roept beelden op van hogere golven, waartussen nog net een glimp van die zingende meermin te zien is. Clismo pleit voor een geremasterde versie die tot cd-lengte is opgerekt. Vijf kwartier lang met gesloten ogen achterover in bad. Dromend van zeeboezems en Roemer Vlacq.
