Boerenkool en Radijs

Shearwater in Tivoli de Helling

Op dit moment wordt er waarschijnlijk muziekgeschiedenis gemaakt in Rotown. Clismo heeft zich ongeveer een half jaar lopen verheugen op het concert van Fol Chen, maar zit op dit moment thuis om zijn bloedjes van kinderen te bewaken. Ach, je krijgt er een hoop voor terug.

Als compensatie voor het gederfde concertleed kwam Japept Billy gisteravond ophalen voor een optreden van Shearwater in Tivoli De Helling. Het was … interessant. Voorprogramma Oldseed was al bezig toen Boerenkool en Radijs binnenkwamen en op het jammerende stem- en het akoestische gitaargeluid na was het muisstil. Clismo wist met pompbewegingen duidelijk te maken dat hij twee biertjes wilde bestellen, zocht een niet-krakend briefje van vijf op in zijn buidel en weigerde het rammelende wisselgeld met een beslist gebaar. Waarop de barman de muntjes luid rinkelend in zijn fooienvakje liet vallen en een tiental hoofden zich geïrriteerd omdraaiden. Toen de barman het even later waagde om het espressoapparaat luidruchtig te laten rochelen leek er zelfs even een dreigende sfeer te ontstaan. Hierop toonde Oudzaad zijn verantwoordelijkheid als artiest en speelde een liedje dat zo mooi was dat iedereen weer rustig werd. Jan, Piet Joris of Corneel deed Clismo vooral denken aan een kruising tussen Loudon Wainwright III en berggeit John Darnielle, maar dan met minder gevoel voor humor en refreintjes. Best aardig, maar het duurde wat lang.

Na de pauze van [21:00] tot [21:30] bleek Shearwater heel vermakelijk te zijn. De muziek was redelijk onderhoudend en volgens Japept een stuk minder verstild dan op de plaat. Gelukkig maar. Want na de momenten dat de zanger zijn koorknaapjeslook perfectioneerde door ook de bijbehorende klanken te produceren was een beetje gerag en geschreeuw meer dan welkom. Al bleef ook dat te netjes naar Clismo’s zin. Maar er was genoeg te zien op het podium. Billy’s favoriet was de drummer. In het eerste nummer nog versleten voor dame. Dat zal door de prachtig verzorgde haardos gekomen zijn. De gespierde bovenarmen en het grote hoofd met de grove kaaklijn lieten bij nader inzien niets te raden over. Ook in Utrecht droeg hij een oude blouse van zijn moeder die hij zorgvuldig had afgewerkt nadat de mouwen er afgeknipt waren. Uiterst charmant. Na overleg met Japept (op fluistertoon uiteraard) begreep Clismo dat de drummer na zijn coming out de metal vaarwel heeft gezegd om samen met vier andere hoog sensitieven muziek voor gelijkgestemden te maken. Zijn briljant stoere artiestennaam heeft hij gelukkig behouden: Thor Harris. Clismo heeft er een nieuw idool bij.

Luister naar solo-activiteiten van Thor. Op eigen risico en niet doorheen lullen!